Kiedy stajesz się hiszpańskim rezydentem podatkowym? Zasada 183 dni to tylko jedno z kryteriów — prawo hiszpańskie zna też inne.
Zastrzeżenie: Ta strona służy wyłącznie celom informacyjnym i nie stanowi porady prawnej ani podatkowej. W celu uzyskania indywidualnej porady skontaktuj się z Jacobem Salamą.
Zgodnie z hiszpańską ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych (Ley 35/2006 IRPF) jesteś uznawany za hiszpańskiego rezydenta podatkowego, jeśli spełniasz przynajmniej jedno z trzech kryteriów:
AEAT (hiszpański urząd skarbowy) liczy wszystkie dni roku kalendarzowego (1 stycznia – 31 grudnia) spędzone w Hiszpanii. Tzw. esporádicas ausencias (sporadyczne nieobecności) liczą się jako dni hiszpańskie, jeśli nie możesz udowodnić rezydencji podatkowej w innym kraju.
Jeśli oba kraje — Polska i Hiszpania — uznają cię za swojego rezydenta podatkowego, umowa o UPO zawiera zasady rozstrzygające (tiebreaker): stałe miejsce zamieszkania, następnie centrum interesów osobistych i ekonomicznych, zwykłe miejsce pobytu i wreszcie obywatelstwo.
Podstawowa zasada — pobyt w Hiszpanii przez ponad połowę roku tworzy rezydencję podatkową.
Prawo hiszpańskie bada, gdzie masz główne źródła dochodów i działalności gospodarcze.
Małżonek i dzieci z stałym miejscem zamieszkania w Hiszpanii mogą powodować domniemanie rezydencji.
Dla pewności prawnej należy wymeldować się z Polski i zameldować w Hiszpanii.
Prawidłowe ustawienie rezydencji podatkowej przed przeprowadzką może zaoszczędzić znaczące środki.
